Sa isang maliit na bayan sa tabi ng ilog, ako'y ipinanganak. Dala ng mga magulang ko ang tradisyon ng pagkakaroon ng isang buhay na puno ng sakripisyo at pagpapakumbaba. Lumaki ako sa mga aral ng kabanalan, tapat na paglilingkod, at paggalang sa mga nakatataas. Lahat ng ito ay nagturo sa akin ng halaga ng pagiging isang mabuting babae—ang hindi magpakita ng galit, ang laging magpakita ng tapang kahit na sa kabila ng aking mga takot. Ngunit may mga pagkakataong tinatanong ko ang sarili ko: Paano kung ang pagiging mabuti ay nagiging isang pahirap, isang pag-aakalang walang hangganan? Paano kung ang lahat ng ito’y nakatago sa mga mata ng ibang tao, isang kahulugan ng pagiging 'tama' at 'huwaran,' ngunit sa aking puso, ako'y naguguluhan, naghahanap ng tunay na layunin?