धुमधाम र भीडभाडबाट टाढा एउटा सानो गाउँ थियो—न-अति चिसो, न-अति तातो, तर प्रकृतिको मिठासले भरिएको। त्यही गाउँमा १२ वर्षीया बालिका अन्वी बस्थिन्। उनी गीत गाउन धेरै मन पराउँथिन्, तर समस्या के थियो भने—उनी आफूलाई राम्रो गाउने मान्दिनथिन्। एक दिन, गाउँमाथिको डाँडामा सेटिएको जंगलतिर हिँड्दै जाँदा उनलाई टाढाबाट कुनै अचम्मको संगीत सुनियो। त्यो आवाज न त बाँसुरीको थियो, न त सारंगीको—तर कुनै अनौठो, मीठो र मोहित पार्ने धुन। अन्वी त्यस धुनको पछिपछि लागेर जंगलको गहिरो भागमा पुगिन्। त्यहाँ पहेंलो उज्यालो फैलिएको एक रातो रुख उभिएको थियो। रुखको थुँगा नजिकै एउटा सानो चम्किलो चरा बसेको थियो, जसको आवाज नै त्यो धुन थियो। "तिमी किन यस्तो सुन्दर गीत गाउँछौ?" अन्वीले सोधिन्। चराले मुस्कुराएजस्तो गर्यो र भन्यो— "किनकि संसारमा धेरै मानिसले आफ्नो स्वरमा विश्वास गुमाएका छन्। उनीहरूलाई सम्झाउन मै गाउने गर्छु—संगीत त आत्माको भाषा हो, लजाएर बस्नुपर्ने होइन।" अन्वी चुपचाप भइन्। उनलाई त आफ्नो कमजोरी लाग्ने आवाज फेरि सम्झियो। चराले भने, "मसँग बस, अनि तिम्रो आवाज पनि सुना।" धड्कन बढेर पनि अन्वीले आँखा चिम्लिन् र बिस्तारै गीत गाउन थालिन्। उनको आवाज पहिले जस्तै डराएको थिएन। जंगल शान्त भयो, रुखका पातहरू हल्का बजे, र चराले धुन मिलाएर साथ दियो। गीत सकिएपछि चरा बोली: "हेर्नू, तिम्रो आवाज कति सुन्दर छ! संगीत सुन्दर हुन्छ—जब त्यो दिलबाट आउँछ।" अन्वी मुस्कुराइन्। त्यसपछि उनी गाउँ फर्किन्। अब उनी अरूको अघि गीत गाउन लज्जाउँदिनथिन्। बरु गाउँकै सबैजना उनको आवाजमा आत्मविश्वास मिसिएको परिवर्तन सुन्न थाले। र त्यो रातो रुख र जादुई चरा? कसैले फेरि देखेन। तर अन्वीलाई थाहा थियो— धुन त कहिल्यै हराएको छैन, बस मनभित्र बसेको छ।