Canım yavrum tuğbam, Bunu izlerken kalbinin nasıl attığını hissedebiliyorum. Beni özlediğini biliyorum. Ben de seni özlüyorum… Ama şunu bil: Aramızdaki bağ, mesafeyle ya da zamanla kopacak bir bağ değil. Hayatın bazen sana ağır geldiğini görüyorum. Güçlü durmaya çalıştığını, bazen kimseye belli etmeden içine attığını da… Ama sen her zaman sandığından daha güçlüsün. Ben seni böyle yetiştirdim. Düşsen bile yeniden ayağa kalkabilesin diye. Kendine çok yüklenme. Her şeye yetişmek zorunda değilsin. Yorulduğunda dur, kalbin dolduğunda ağla. Bunlar zayıflık değil. Bunlar insan olmak. Benim sesimi bazen rüzgârda, bazen bir duada, bazen de aniden gelen bir huzurda hissediyorsan, bil ki yanındayım. Sana sarılamasam da kalbini sarmaya devam ediyorum. Gülmeni istiyorum. Suçluluk duymadan, korkmadan… Sen güldüğünde içim rahat ediyor. Hayata tutunduğunda, ben de seninle tutunuyorum. Ne zaman kararsız kalsan, “Annem ne derdi?” diye sor kendine. Cevabı zaten kalbinde biliyorsun. Çünkü ben oradayım. Seni çok seviyorum. Her zaman sevdim. Her zaman da seveceğim.