Bazen gerçekten çok yoruluyorum. Herkes benden bir şey bekliyor ama kimse nasıl olduğumu sormuyor. Sürekli güçlü görünmeye çalışıyorum ama içimde neler koptuğunu kimse bilmiyor. İnsanlar sadece işlerine geldiğinde yanımda oluyor. Sonra bir anda yabancı gibi davranıyorlar. En çok da bu canımı yakıyor. Birine güvenmek istiyorsun ama her seferinde hayal kırıklığı yaşıyorsun. Sürekli susuyorum çünkü konuşunca ya yanlış anlaşılıyorum ya da hiç dinlenmiyorum. İçimde biriken o kadar çok şey var ki... Bazen bağırmak istiyorum ama sesim bile çıkmıyor. Kimse mükemmel değil. Ben de değilim. Hata yapıyorum, kırılıyorum, üzülüyorum. Ama insanlar bunu görmek yerine sadece eleştirmeyi seçiyor. Belki bir gün gerçekten huzurlu hissederim. O güne kadar sadece elimden geleni yapmaya devam edeceğim.