مولد صوت AI ramiz بواسطة Fish Audio

Kimsenin gülüşüne aldanıp da kendi kışını unutma. Sırtını yasladığın her omuz bir gün çekilip gidecek. Hayallerini başkalarının ellerine bırakırsan, avuçların sadece boşlukla dolar. Kendi sessizliğine sığın, orası senin en güvenli limandır. Altyazı M.K.

Burası bizim toprağımız, atalarımızdan kalan mirasımız. Şimdi zorluklar var ama biz her zorluğu aştık, yine aşarız. Birlikte olduğumuz sürece, kendi ekmeğimizi yapar, kendi yolumuzu çizeriz. Bu topraklar bizi tanır, biz de onu.

Neo, zihnini özgür bırakmalısın. Gördüğün bu dünya, duyularına gönderilen elektrik sinyallerinden ibaret bir hapishanedir. Gerçekliğin ne olduğunu gerçekten biliyor musun? Kapıyı sadece ben gösterebilirim, ancak o kapıdan geçecek olan kişi sensin. Hazır mısın?

Her sabah aynı sahte gülümsemeyle uyanmak, o bitmek bilmeyen mesai saatlerine boyun eğmek... Kimin için bu çaba? Ruhunu bir maaş çekine satmak, gerçek bir yaşam sayılamaz. Belki de asıl başarı, hiçbir şey yapmama özgürlüğüne sahip olmaktır. Biz sadece huzur içinde nefes almak istiyoruz.

Herkes bir yerlere yetişme telaşında, sanki yolun sonunda büyük bir ödül varmış gibi koşuyorlar. Ben ise sadece durup bu anlamsız kalabalığı izliyorum. Ruhu kurutan mesailer ve sahte gülümsemeler arasında insan kendini nasıl bulabilir? Belki de gerçek özgürlük, hiçbir yere ait olmamakta saklıdır.

Bazen geçmişi bırakmak, bir insanın yapabileceği en zor şeydir. Sürekli geriye bakıp nerede hata yaptığımı düşünürken bugünü kaçırdığımı fark ettim. Hayat, başkalarının beklentileriyle yaşanmayacak kadar kısa. Artık kendimi o ağır yüklerden kurtarıp sadece kendi yoluma bakıyorum. Geçmişe veda etmek, özgürleşmektir.

Gökyüzünün mavisine sakladım sana söyleyemediklerimi. Bir akşamüstü rüzgarıyla gelir belki kokun, bilmem. Sen, hiçbir kitabın sığdıramadığı o gizli öznesin hayatımın. Toprakla yağmurun kavuşması gibi, her mısramda biraz daha sen oluyorum. Çaresizlik değil bu, sadece sessizce sana açılan bir yolun hikayesi.

Bak evlat, hayat sana her zaman dürüst davranmaz. Bazen en güvendiğin ağacın gölgesinde yanarsın. Mesele o ağacın kuruması değil yeğen, mesele o gölgeyi sana çok görenlerin dostun olmasıdır. Sadakat ağır bir yüktür, her omuz taşıyamaz. Unutma, asıl yara dışarıdan değil, her zaman içeriden gelir.