ngy
NeyNeyNeggyによるMga Salitang Tinapos ng Katahimikan
Umamin ako—
hindi para pilitin ka,
kundi para palayain ko
ang mga salitang matagal nang nakakulong sa dibdib ko.
Sa bawat tawanan natin noon,
may lihim na kumakatok,
may pintig na ayaw tumigil,
may “baka sakali” sa gitna ng bawat titig.
Ngunit matapos kong umamin,
parang nag-iba ang hangin.
Ang dating magaan, biglang naging tahimik,
ang bawat ngiti mo, parang may pagitan,
parang gusto mong lumayo,
kahit ni minsan, hindi ko sinubukang pigilin ka.
Dati, pag tumawa ka,
para akong naiilawan.
Ngayon, pag dumaan ka,
para akong binabalutan ng ulan.
Hanggang kaibigan lang pala tayo,
at ngayo’y tila hindi na rin gan’to.
Wala namang naging “tayo,”
pero bakit parang may nawala pa rin sa mundo ko?
Hindi ko hinahanap ang kapalit,
hindi ko hinihingi na mahalin mo rin.
Ang gusto ko lang sana,
ay manatili kang malapit, kahit bilang alaala.
Dahil sa totoo lang,
ikaw pa rin ang tahimik kong tula,
ang awitin sa gabi,
ang pahina sa kwento kong hindi natapos,
ang “sana”
na tinapos ng “hanggang dito na lang.”
Kaya ngayon, tinatanggap ko na,
na minsan lang ako dumaan sa mundo mo.
Na ako ‘yung lihim na hindi mo sinagot,
ang damdaming hindi mo kailanman binigyang ngiti.
Masakit, oo
pero mas masakit yatang kalimutan ka,
kaya mananatili kang alaala,
kahit ako na lang…
ang nakakaalala.
At sa huli,
akala ko mahirap maging kaibigan,
mas mahirap palang
maging kaibigan na lang... na may alaala.