Mama
von Kunal Borhadeकाय ग आय, विसरलीस काय तुझ्या बारक्याला? एक मिनिट माझा इकडे तुझ्या आठवणीशिवाय जात नाही. त्यात माझा राणा, शदा आणि वेदी... ह्यांच्याशिवाय माझं मन कुठं लागना झालय. मला माहितीय प्रियांका आणि सगळे तुम्ही माझ्यावर चिडून आहात, नाराज आहात... पण माझी वेळच होती म्हणा, त्यामुळे मला जावं लागलं.
प्रियांका, तुला माझी कमी भासत असली तरी मी तुझ्या पुढे-मागेच रेंगाळतोय बघ. माझी चुकी झाली की काळाने घात केला मला माहिती नाही, पण तुझी कमी मला कधीच न भरून काढण्यासारखी आहे.
रामभाऊ, भावाची कमी तुला जाणवत असल, पण एक लक्षात ठेव, तुझ्यासोबत मी कायम आहे. तू फक्त ढिला पडू नकोस. माझ्या राण्या, वेडी, श्रद्धाला तुलाच बघायचंय. चिक्या जणू माझ्यागत काम करतय रानातलं, घरातलं. चिक्यामध्येच बारक्या आहे असं समज आणि जोडीने आपला धंदा वर न्या.
रोह्याला माप शिव्या दिल्या, रोह्यानं नको नको केलतं, पण एक तोच भाचा आमचा आहे, त्याच्यावरच जीव जास्त होता. रोह्याला कधी दावून दिलं नाही, पण त्याचं मशीनचं स्वप्न मी पूर्ण करणार, तेवढ्यात माझी आयुष्याची गाडी अर्ध्या रस्त्यात बंद पडली. रोह्या, तू घे आणि तू करू शकतो, मी आहे तुझ्या पाठीशी.
आणि मी म्हणत होतो तुम्हाला, साक्षीला माझ्या उचलून नेणार लग्नात... पण साक्षी, मी गेलोय ग आता. तुझा मामा तुझ्यापेक्षा जास्त खुश झाला जेव्हा तुझं लग्न ठरलं. आणि तू मांडवात उभी असताना तुझ्यापेक्षा जास्त तुझा मामा रडला. माझी एकुलती एक भाची, तिचं लग्न मला जोरात करायचं होतं. ते रोह्यानं आणि पाहुण्यानं करून दावलं बघ. ठके, आता व्यवस्थित राहायचं सगळ्यांना मिळून मिसळून. मामा अंगाने मेलाय, मनाने तुझ्यासंग कायम हाय. तू काय टेन्शन घेऊ नको.
अदा, आता तुमचा बारक्या परत येणार नाही, त्यामुळे दरवाजा लावून झोपत जावा. 'बारक्या सगळ्यात लहान, मेहनती म्हणून काम करून मेला माझा बारक्या, त्याला कसलं सुख नाय काय नाय'... हे मी ऐकलं. पण तुम्ही निवांत राहावा, मी इथे व्यवस्थित आहे. सगळ्यांनी मिळून मिसळून राहावा.
मुंबईची अक्का, आंत्रीची अक्का... आता कधीच तुझ्याकडे मटण खायला नाय येऊ शकत ग. 'अक्क काय केलयस? नायतर अक्का जेवाय बनिव' असं बोलणारा तुझा बारक्या नाय राहिला. तुझ्या माहितीसाठी, पाहुणा आणि मी वरती बघ मस्त आहोत. तुम्ही आमचं टेन्शन घेऊ नका. तुमच्या सोबत आम्ही कायम आहे, कायम राहणार. पाहुण्यांचं आमचं रोजचं उठणं बसणं आहे इथे. डॉक्टर सुद्धा लागत नाही आमचं, आम्ही व्यवस्थित आहोत.
श्रीधरला नोकरी लागली हे ऐकून अण्णा आमचं लय खुश झालं वरती. आम्ही आनंदात अगदी गळा भेट घेऊन आनंद साजरा केला. त्यामुळे सगळ्यांनी काम करून आयुष्याची मज्जा घ्या. अमरची कमी अण्णाला अजून भासतेय. माझ्या अमऱ्याला इंजिनियर होताना बघायचं स्वप्न स्वप्नच राहिलं. तरी पण हरकत नाही, माझ्या आशीर्वादाने एक दिवस मोठा अधिकारी बनशील असं अण्णा रोज सांगतायत.
अक्का, तुझं उपकार कुठं फेडायचं, हे शब्दात अण्णा बोलत नाही. तुझा विषय आला की डोळ्यात अण्णाच्या पाणी आहेच. बायकोनं सेवा केली, किती काय बोलो तरी तिनं कवाच मला हारून दिलं नाही. शेवटी नियतीच्या पुढे हरावं लागलं वंदना, असं म्हणत्यात.
मुंबईला आमच्या अक्काकडं कवा करमलंच नाही, वातावरण म्हणा आणि गर्मी, त्यामुळं कधी माझं जास्त येणंच नाय झालं. पण अक्का, तुझ्या हातच्या मटणाला जगात म्हणलीस तरी तोड नाही. एकदा फक्त नैवेद्याला ठेवत्यात तसं केलंस की २ फोड आणि मांद वाईच काढून ठेवत जा, तुझा बारक्या त्यात लय खुश होईल. आणि तुझी काळजी घे, पोरगं एकटंच आहे आता, त्याची काळजी घ्या. दाजी रिटायर झाल्यात, त्रास देऊ नका कसला त्या माणसाला, निवांत राहूदे आता.
आणि जाता जाता एवढंच सांगतो, सगळ्यांनी मिळून मिसळून राहावा. मी कुठं गेलेलो नाही, मी तुमच्यासोबतच आहे. बारक्याला आवाज कधी पण द्या, बारक्या अंगाने नाही मनाने तुमच्या सोबत असेल.
आय ग काळजी घे, रडत बसू नकोस. सगळं घर तुझ्या जीवावर टाकून गेलोय आता, ती जबाबदारी तुझी आहे.
तुमचा लाडका,
बारक्या."
